نکاتی در زمینه طراحی سازه های فلزی با سیستم مهاربندی هم محور ویژه مطابق با مبحث دهم

در این تاپیک سعی میکنیم که برخی از نکاتی که مرتبط به سیستم مهاربند هممحور با حد شکلپذیری ویژه مطابق با ضوابط مبحث دهم ویرایش 87 هست را با هم مروری داشته باشیم. با توجه به اینکه فعلاً استفاده از روش تنش مجاز روش متداول در بین مهندسان محاسب در طراحی سازه های فلزی است، مواردی که ذکر میشود بر اساس این روش خواهد بود. سعی میشود که فقط نکات خاص این سیستم سازه ای ذکر گردد و نکات کلی تر که بین کل سیستمها مشترک هست را به آن کمتر بپردازیم

ضوابط خاص طرح لرزه ای مربوط به قابهای مهاربندی شده همگرا در بخش 10-3-9 از مبحث دهم ذکر گردیده است. البته بدیهی است که برای این سیستم سازه ای غیر از ضوابط این بند لازم است که ضوابط بخش 10-1 یا 10-2 و همچنین ضوابط کلی لرزه ای بخشهای 10-3-5 (مصالح) و 10-3-6 ( ضوابط کلی طراحی ستونها و کف ستونها) در مبحث دهم نیز رعایت گردد.
در مورد بند 10-3-6-1 (کنترل مقاومت ستونها) میتوانید به تاپیک زیر مراجعه نمایید:
http://iransaze.com/ftopict-7622-.html%D9%88%D8%B5%D9%84%D9%87
تاپیکهای زیر هم به نوعی به بحث این تاپیک دارای ارتباطاتی هستند که مطالعه آنها نیز در کنار این تاپیک توصیه میگردد:
http://iransaze.com/ftopict-7598-.html%D9%88%D8%B5%D9%84%D9%87
http://iransaze.com/ftopict-8074-.html%D9%88%D8%B5%D9%84%D9%87

ملاحظات کلی:
در بخش 10-3-9-1 یک سری ضوابط کلی که مربوط به سیستم قابهای با مهاربند همگرا به صورت کلی وجود دارد ذکر شده است. (همانطور که میدانیم در ویرایش جدید مبحث دهم دو حد شکلپذیری کم و زیاد برای این سیستم تعریف شده است). در این مورد به طور خلاصه میتوان به موارد زیر اشاره نمود:
1- با توجه به اینکه در سیستم قاب مهاربندی شده (همگرا یا واگرا)، نیروها بر خلاف سیستم قاب خمشی تنها در بخش محدودی از اعضا توزیع میشود ، این مساله باعث ایجاد تمرکز نیروی زلزله و بالا رفتن آن در اعضایی خاص میشود و به همین جهت لازم است که توجه کافی به انتقال مناسب این نیروها به اعضای جمع کننده این نیروها شود و تدابیر لازم جهت یکپارچگی اعضای قاب با دیافراگم سقف باید پیش بینی گردد. این مساله در بندهای 10-3-9-1-2 ، 10-3-9-1-4 و، 10-3-9-1-5 و 10-3-9-1-6 مبحث دهم مورد تاکید قرار گرفته است. به نظر میرسد که لازم باشد جهت رعایت بهتر این بندها به نکات زیر توجه کرد:
- سعی شود تنها از سقفهای مرکب نظیر کامپوزیت یا KSD که تیرها با دیافراگم سقف اتصال بهتری دارند استفاده شود.
-اگر از سقف مرکب استفاده نمیکنیم، حداقل تیرهای متصل به بادبندها را به نوعی با دال سقف یکپارچه سازیم. برای این کار استثنائاً میتوان تیرهای مورد اشاره را با برشگیر به دال سقف متصل کرد و یا به عنوان یک گزینه بهتر تیر را در بتن دال سقف غرق کرد.
- در هر صورت به عنوان بهترین گزینه بهتر است اتصال تیرها به دال سقف را به گونه ای پیش بینی کنیم که تمام نیروی زلزله ای که از بادبند به تیر منتقل میشود توسط اتصالاتی مناسب بدون واسطه ستون و یا تیرهای دهانه های مجاور به دال سقف منتقل شود (و بالعکس). برای این منظور به نظر میرسد که غرق کردن تیر در بتن دال سقف و یا استفاده از تعداد برشگیر بیشتر نسبت به بقیه تیرها گزینه ای قابل قبول باشد.
- با توجه به اینکه در تیرهای مجاور بادبند یک نیروی محوری ناشی از زلزله از بادبند به تیر منتقل میشود (و یا بالعکس) و این نیرو بلافاصله به دیافراگم سقف منتقل نمیشود و انتقال آن در طولی معین انجام میشود و به همین جهت حتی در صورت صلبیت سقف باید در طراحی تیر نقش این نیروی محوری نیز دیده شود. به عنوان یک کار حداقلی علی الخصوص در جهت جلوگیری از کمانش تیر (با توجه به اینکه بال پایین تیرها معمولاً مهارنشده است) بهتر است که تیرهای متصل به بادبند از مقاطع دوبل انتقال شوند تا خطر کمانش آنها کم شود. به جای این کار استفاده از سخت کننده در داخل جان تیر نیز به نظر میرسد که بتواند جلوی کمانش بال پایین تیر را بگیرد.
- با توجه به مفاد بند 10-3-9-1-6 به نظر میرسد که به طور قطعی استفاده از تیر لانه زنبوری برای تیرهای متصل به بادبندها ممنوع باشد.
- برای آنکه دیافراگم ها و تیرهای طبقات دچار مشکلات کمتری باشند، بهتر است در مسیر انتقال نیرو کوتاهترین مسیرها را انتخاب نماییم؛ به گونه ای که دیافراگمها و تیرهای طبقات کمتر واسطه انتقال نیرو قرار گیرند. برای این منظور بهتر است که تا حد امکان از جابه جایی دهانه های مهاربندی شده در طبقات خودداری نماییم. غیر از آن در صورت استفاده از بادبندهای قطری بهتر است که جهت قرارگیری بادبندها در هر طبقه نسبت به طبقه بالا و پایین خود عوض شود؛ به گونه ای که تیرهای متصل به بادبندها مجبور به انتقال نیرو از بادبند طبقه بالا به بادبند طبقه پایین در طول خود نباشند و تنها طول کوچکی از تیر در مجاورت اتصال بادبند به تیر وظیفه انتقال نیروی بادبند طبقه بالا را داشته باشد.
2- با توجه به بند 10-3-9-1-3 تنها بادبندهای شورون (7 یا 8 ) ، قطری و ضربدری و در شرایطی خاص (ساختمانهای یک و دو طبقه) بادبندهای K شکل تنها بادبندهای همگرایی هستند که از لحاظ مبحث دهم به عنوان مهاربند همگرا قابل قبولند و به غیر از آن نباید از هیچ نوع دیگری از بادبندها (از لحاظ شکلی) به عنوان بادبند همگرا استفاده کرد.
3- با توجه به اینکه مهاربندهای همگرا در حد شکلپذیری کم و زیاد از این ویرایش از مبحث دهم وارد آیین نامه شده اند، مقدار ضریب شکلپذیری آنها نامشخص میباشد. در بند 10-3-9-1-7 به ضریب رفتار برخی ترکیبهای شامل این مهارنبدها اشاره شده است ولی متاسفانه ضریب رفتار سیستم قاب ساده ساختمانی و مهاربندهای هممحور ویژه در بین آنها موجود نیست که مشخص نیست که این مساله به دلیل غیرمجاز بودن استفاده از این سیستم در قاب ساده ساختمانی میباشد و یا اینکه استفاده از آن مجاز است ولی هنوز ضریب رفتار آن ارایه نشده است که احتمالاً باید تا ارایه ویرایش جدید مبحث ششم صبر کرد.
تا آنموقع به طور محافظه کارانه میتوان ضریب رفتار سیستم با شکلپذیری کم را برای سیستم با شکلپذیری ویژه به کار برد.

ضوابط خاص قابهای مهاربندی شده همگرا
پس از ضوابط کلی که در قسمت قبل بیان شد، به بحث اصلی در مورد سیستم قاب مهاربندی شده همگرای ویژه میپردازیم.
توزیع نیروی جانبی (بند 10-3-9-2-2)
بر خلاف حد شکلپذیری کم که در آنجا میتوانیم نیروها را به تنها بادبندهای کششی بدهیم، در اینجا توزیع نیرو باید بین هم بادبندهای کششی و هم بادبندهای فشاری انجام گردد (بند 10-3-9-2-2-1). همچنین مطابق بند 10-3-9-2-2-2 در هر محور توزیع نیرو بین بابدبندهای فشاری و کششی باید به گونه ای انجام شود که در هر طبقه هر کدام از آنها (بادبندهای کششی یا فشاری) بتوانند حداقل 30 درصد برش طبقه برای آن محور را جذب نمایند. برای رعایت این بند کافی است که ما تمام دهانه ها را به صورت بادبند ضربدری یا شورون اجرا نماییم. در این نوع بادبندها در هر قاب در هر طبقه یک بادبند کششی و یک بادبند فشاری خواهیم داشت که عملاً توزیع نیروها به صورت تقریباً نصف به نصف بین دو بادبند کششی و فشاری خواهد بود. اگر به هر دلیل نمیتوانیم از این بادبندها استفاده کنیم و محبور به استفاده از بادبندهای قطری هستیم، لازم است که در هر محور از حداقل دو قاب مهاربندی شده به صورت قطری استفاده کنیم. برای آنکه توزیع نیروها مناسب شود لازم است که جهت قرار گیری بادبندها در هر طبقه در دو دهانه به گونه ای باشد که در جهت مخالف هم قرار گیرند ؛ به گونه ای که یکی فشاری و دیگری کششی شود و عملاً توازن در توزیع نیروی زلزله برقرار شود. اگر به هر دلیل یکی از راه حلهای فوق امکانپذیر نشود لازم است که بادبندهای آن محور برای نیروهای محوری فشاری ناشی از ترکیب بارهای تشدید یافته (ترکیب بارهایی که در آنها ضریب نیروی زلزله نسبت به حالت عادی برای قابهای مهاربندی شده دو برابر میشود) طراحی شوند. برای تعریف محور مهاربندی لازم است که به توضیحات انتهای بند 10-3-9-2-2-2 توجه گردد.

اعضای قطری مهاربندی (محدودیتها- بند 10-3-9-2-1)
مطابق قسمت الف بند مذکور لازم است که در سیستم مهاربندی ویژه مقطع بادبند فشرده لرزه ای باشند. تعریف مقاطع فشرده لرزه ای در بند 10-3-4-2 و جدول 10-3-1 مبحث دهم آمده است. در مقاطع فشرده لرزه ای به دلیل اهمیت مقاطع و اینکه باید این مقاطع تغییر شکلهای غیرخطی را تحمل کنند برای آنها محدودیت بیشتری نسبت به مقاطع عادی در زمینه نسبت طول به ضخامت اجزای تشکیل دهنده آنها (جان و بال) پیش بینی شده است. در اینجا مساله ای که وجود دارد این است که در جدول 10-3-1 تنها به مقاطع I شکل و مقاطع جعبه ای اشاره شده است و برای مقاطع نبشی و ناودانی که بیشترین کاربرد را به عنوان بادبند را دارند محدودیتی ذکر نشده است. البته به نظر میرسد که محدودیت ذکر شده برای نسبت عرض به ضخامت بال مقاطع I شکل به طور مشابه برای مقاطع ناودانی و نبشی هم قابل استفاده باشد. برای نسبت ارتفاع به ضخامت جان نیز در مقاطع ناودانی میتوان به طور مشابه از مقدار ذکر شده برای جان تیرستونها تحت اثر ترکیب فشار محوری و لنگر خمشی (در حالتی که نسبت بار محوری به بار محوری مجاز بیش از 0.125 است) استفاده کرد. (هر چند در این زمینه آیین نامه صراحت ندارد و ابهام در آن مشاهده میشود).
در قسمت ب از بند 10-3-9-2-3-1 اشاره شد است که در صورت استفاده از مقاطع ساخته شده از چند نیمرخ باید ضوابط مقاطع فشاری مرکب در مبحث دهم بخش 10-1 یا 10-2 در مورد آنها رعایت شود. در این زمینه لازم است که نسبت طول آزاد قطعه بین دو لقمه اتصال متوالی به شعاع ژیراسیون مقطع تک از سه چهارم لاغری ماکسیمم عضو مرکب بیشتر نباشد(بند 10-1-4-4-2). همچنین لقمه ها باید به گونه ای چیده شوند که غیر از دو انتها (درست پس از ورق اتصال بادبندی) حداقل دو لقمه نیز در نقاط یک سوم طولی بادبند قرار داده شود. (بند 10-1-4-2-7)
مطابق قسمت پ بند 10-3-9-2-3-1 مقطع بادبند چه به صورت تکی و چه به صورت ساخته شده از نیمرخهای نورد شده یا ورقی ، باید به صورت متقارن نسبت به صفحه ای که در آن بادبند قرار داده شده است، قرار گیرند. بر این اساس میتوان نتیجه گرفت که عملاً تنها بتوان از مقاطع دوبل متقارن برای بادبند استفاده نمود و استفاده از مقاطع تکی عملاً قابل استفاده نخواهد بود.
مطابق بند ت از بند 10-3-9-2-3-1 وصله مقطع بادبند هم در قابهای مهاربندی شده همگرای ویژه دارای محدودیت های خاص خود است. در صورت لزوم به وصله ، اتصال ایجاد شده به عنوان وصله (ورق پوششی و یا جوش نفوذی کامل) باید بتواند تمام ظرفیت مقطع بادبند را منتقل نماید. در مورد مقاطع ساخته شده از چند نیمرخ در یک مقطع نباید تمام اجزای مقطع با هم به طور همزمان وصله شوند. محل وصله نیز در یک چهارم میانی بادبند مجاز نیست.
مطابق قسمت ث از بند 10-3-9-2-3-1 ناحیه یک چهارم میانی و ابندا و انتهای طول قطری به طولی حداقل برابر با ارتفاع مقطع به عنوان ناحیه بحرانی محسوب میشود و ضوابط بند 10-3-4-3 باید در این ناحیه رعایت شود. از جمله در این ناحیه نباید هیچ یک از قطعات الحاقی غیرسازه ای به بادبند اتصال داده شوند.

لاغری اعضای قطری در مهاربندهای همگرای ویژه
مطابق بند 10-3-9-2-3-2 لاغری مقطع بادبند در حد شکلپذیری ویژه محدود شده است و نمیتواند از حد خاصی (حدود 123 برای فولاد ST37 ) بیشتر باشد. البته در ادامه این بند یک تبصره هم ذکر شده است که بر اساس آن وقتی که ستون متصل به بادبند در روش تنش مجاز بتواند 0.77 برابر نیروی منتقل شده به آن بر اساس مقاومت مهاربند را تحمل نماید(حدود 1.25 برابر مقدار نیرویی که به ستون بر اساس حداکثر تنش مجاز آنها منتقل میشود) میتوان این محدودیت لاغری را نادیده گرفت و لاغری مجاز را تا عدد 200 افزایش داد. با توجه به اینکه ستونها مطابق بند 10-3-6-1 برای ترکیب بار تشدید یافته (با رعایت ضابطه قسمت ب همین بند) طراحی میشوند، عملاً مقاومت ستونها در اکثریت موارد حداقل برابر 1.25 برابر باری است که مهاربندها میتوانند به آنها منتقل نمایند و به این ترتیب در اکثریت موارد، این محدودیت برای ضریب لاغری قابل صرفنظر است.
مطابق قسمت ب بند 10-3-9-2-3-2 ضریب طول جهت محاسبه ضریب لاغری در بادبندهای قطری و شورون برابر یک میتواند فرض شود. برای بادبندهای ضربدری این ضریب برای کمانش در صفحه قاب عدد 0.5 و برای کمانش در جهت صفحه عمود بر قاب عدد 0.7 پیشنهاد شده است.

مقاومت اعضای با مقطع کاهش یافته (بند 10-3-9-2-3-3)
مطابق بند مذکور وقتی که سطح مقطع خالص مقطع بادبند به دلایلی نظیر سوراخکاری و ... نسبت به سطح مقطع کل کاهش می یابد، مقاومت مهاربند در مقطع کاهش یافته حداقل باید برابر با کمترین دو مقدار زیر باشد:
- در طراحی به روش تنش مجاز : 0.6Fye. Ag
در بالا Fye مقاومت تسلیم مورد انتظار فولاد است که 15 درصد بیش از مقاومت تسلیم محاسباتی آن است.
- حداکثر نیرویی که بر اساس تحلیل سازه ، سیستم باربر جانبی میتواند به مهاربند منتقل کند.

در مورد اول با توجه به اینکه تنش تسلیم مورد انتظار 1.15 مقدار تنش تسلیم در محاسبات عادی است، عملاً مقداری که محاسبه میشود حتی در قسمت کاهش نیافته نیز حداقل 15 درصد بیش از مقدار ظرفیت مجاز مقطع است و بدیهی است که مقطع در قسمت کاهش یافته نمیتواند نیروی محاسبه شده از این حالت را تحمل نماید؛ مگر آنکه سطح مقطع بادبند در محل مورد نظر را با تقویت آن به طور موضعی (با ورق و ...) به میزان لازم افزایش دهیم.
جمله ای که در حالت دوم بیان شده است ، جمله ای است که در بندهای دیگر نظیر بند 10-3-9-2-3-4 در مورد مقاومت کششی اتصالات مهاربندهای همگرای ویژه و بند 10-3-9-3-3 در مورد اتصالات مهاربندهای همگرای با حد شکلپذیری کم نیز بیان شده است. متاسفانه این جمله دارای ابهام است و منظور تدوین کنندگان آیین نامه از آن مشخص نیست. اگر منظور حداکثر باری است که بر اساس ترکیب بارهای عادی مختلف معرفی شده در مبحث ششم و دهم ( و نه ترکیب بار تشدید یافته) به دست می آید،با توجه به اینکه عضو مهاربند به طور عادی و بر اساس ضوابط بخش 10-1 یا 10-2 آیین نامه برای این بار طراحی میگردد، بدیهی است که عضو بر اساس همان ضوابط بخش 10-1 باید در مقطع کاهش یافته نیز بتواند این نیرو را تحمل نماید و ذکر دوباره این موضوع در اینجا آن هم تحت نام ضوابط ویژه هیچ ضرورتی نخواهد داشت. غیر از آن عملاً این بار همیشه کمتر از بار به دست آمده از قسمت اول (Fye. Ag ) خواهد بود. (اگر قرار باشد این نیرو بیش از مقدار مورد اشاره باشد عملاً مقطع مهاربند جوابگو نخواهد بود و طراحی به درستی انجام نشده است) و به این ترتیب با توجه به اینکه میتوان مقدار کمینه دو حالت را در نظر بگیریم مقدار محاسبه شده از قسمت اول هیچوقت حاکم نمیشود و باز هم ذکر قسمت اول در آیین نامه فاقد ضرورت خواهد بود. پس به نظر نمیرسد که مقدار مورد نظر در این قسمت مقداری باشد که از ترکیب بارهای عادی به دست می آید. در هر صورت با توجه به اینکه منظور از این بند و بندهای مشابه دیگر در بخش 10-3 تامین شکلپذیری بیشتر و توان تحمل نیروها در محدوده غیرخطی است، یکی از چند حدس زیر را میتوان برای منظور از این بند متضور شد:
- اینکه منظور حداکثر نیرو بر اساس ترکیب بارهای تشدید یافته باشد.
در اینجا اگر این مساله منظور نظر باشد این سوال پیش می آید که چرا به جای ذکر این مساله به ارایه یک جمله مبهم پرداخته شده است؟
- فرض دیگر اینکه منظور حداکثر نیرویی باشد که سیستم میتواند بر اساس حداکثر ظرفیت خود به مهاربند منتقل کند.
در اینجا نیز این ابهام پیش می آید که منظور این است چرا باز اشاره مستقیم به آن نشده است و چرا تاکید شده است که «حداکثر نیرو بر اساس تحلیل سازه» که مطمئناً این عبارت با حداکثر نیروی منتقل شده بر اساس مقاومت اعضای متصل به بادبند متفاوت است. اگر هم منظور این باشد این سوال پیش می آید که محاسبه این بار به چه شکل است؟ و در این محاسبه باید معیار را تنش تسلیم محاسباتی قرار دهیم و یا تنش تسلیم مورد انتظار که 15 درصد بیشتر از حالت عادی است؟
- فرض دیگر هم این است که منظور حداکثر نیرویی است که به مهاربند بر اساس تحلیل غیرخطی و اعمال نیروهای واقعی زلزله وارد میشود که البته در این حالت دیگر تحلیل سازه نمیتواند به روشهای عادی معمول انجام گردد و راهی جز تحلیل غیرخطی سازه نخواهیم داشت.
به هر صورت به نظر میرسد که لازم باشد در این مورد و موارد ابهام آمیز دیگر خود تدوین کنندگان آیین نامه شفاف سازی کرده و تفسیر این بندها را به طور واضح بیان نمایند.
با توجه به این ابهامات که ذکر شد، بهتر است که کنترل مهاربند در قسمت با مقطع کاهش یافته بر اساس نیروی محاسبه شده در حالت اول (0.6Fye.Ag ) انجام گردد و بر این اساس لازم باشد که در مقطع کاهش یافته به گونه ای مقطع به طور موضعی تقویت گردد.

اتصالات اعضای قطری مهاربندها (بند 10-3-9-2-3-4)
الف- مقاومت کششی مورد نیاز
مطابق این بند مقدار مقاومت کششی اتصال در قابهای با مهاربند همگرای ویژه باید حداقل برابر کمترین دو مقدار زیر باشد:
- حاصل ضرب 0.6Fye.Ag
- حداکثر اثر نیرویی که بر اساس تحلیل سازه، سیستم باربر جانبی میتواند به مهاربند منتقل نماید.
این دو مورد همان دو مورد مربوط به بند قبل در مورد مقاومت اعضای با مقطع کاهش یافته میباشند. همان مواردی که در قسمت قبل ذکر شد، در این مورد نیز صدق میکند. در اینجا نیز بهتر است از نیروی محاسبه شده در قسمت اول استفاده شود (0.6Fy.Ag ) که بر این اساس اتصال باید توان تحمل 15 درصد بیشتر از مقاومت مقطع مهاربند را دارا باشد. بر این اساس اتصالات این مهاربندها نسبت به حد شکلپذیری کم 15 درصد قویتر خواهد بود.
ب- مقاومت خمشی مورد نیاز
مطابق قسمت ب این بند در حد شکلپذیری زیاد اتصال مهارنبدهای همگرا علاوه بر مقاومت محوری کششی باید دارای مقاومت خمشی نیز باشند. این مقاومت خمشی در روش تنش مجاز باید برابر 0.6*1.1Mpe باشد.Mpe لنگر خمشی پلاستیک مقاوم تسلیم مورد انتظار مهاربند حول محور کمانش بحرانی مقطع (Fye.Z=1.15Fy.Z ) میباشد.
در این حالت وقتی که کمانش در صفحه قاب رخ دهد لنگر خمشی حول محور عمود بر صفحه قاب خواهد بود. برای اینکه اتصال بتواند این لنگر خمشی را تحمل کند میتوان دو ورق عمود بر محور صفحه قاب به لبه های ورق اصلی بادبندی جوش داد. این دو ورق از انتهای خود به تیر و ستون جوش میشوند. با توجه به مقدار لنگر وارده میتوان این جوش را به صورت نفوذی و یا به صورت گوشه طراحی نمود. میتوان کل اتصال را در برابر اندرکنش همزمان نیروی محوری بادبند و لنگر خمشی وارده طراحی نمود. در حالتی که کمانش در صفحه عمود بر قاب انجام شود، لنگر خمشی نیز باید حول محوری عمود بر راستای مهاربند محاسبه شود. در اینحالت به علت آنکه لنگر حول محور ضعیف اتصال وارد میشود لازم است که به نوعی اتصال را حول محور مورد نظر تقویت نمود. برای این منظور باید از تعداد بیشتری سخت کننده عمود بر ورق بادبندی استفاده کرد. سخت کننده ها از یک سمت به ورق بادبندی و از طرف دیگر به تیر یا ستون جوش نمود.هر چه عرض بالا تیر و ستون در محل اتصال ورق بادبندی بیشتر باشد میتوان عرض سخت کننده ها را اضافه کرد و در عوض از تعداد آنها و یا بعد جوش اتصال کم کرد. استفاده از جوش نفوذی در اتصال ورق سخت کننده به ستون و تیر نیز در تقویت اتصال میتواند موثر باشد.
* بهتر است به نحوی طراحی را انجام دهیم که کمانش حول محور عمود بر صفحه قاب انجام گردد تا انتقال لنگرها به اتصال و طراحی اتصال به نحو بهتر و اقتصادیتری انجام گردد.
اگر نخواهیم که اتصال را برای این لنگر طراحی نماییم، باید از دتایل ارایه شده در شکل 10-3-8 استفاده نماییم و عضو مهاربند را به فاصله 2t (دو برابر ضخامت ورق بادبندی) قبل از قطر ورق بادبندی قطع نماییم.

پ- مقاومت فشاری مورد نیاز
علاوه بر مقاومت کششی اتصالات مهاربندهای هممحور در حد شکلپذیری زیاد باید دارای مقاومت فشاری هم باشند. مقدار مقاومت فشاری مورد نیاز در روش تنش مجاز حداقل باید برابر 1.25Fa.Ag باشد. این مقدار از مقاومت کششی اتصال که قبلاً درباره آن توضیح داده شد کمتر است و بر این اساس چون در طراحی اتصالات فرقی بین نیروی فشاری و کششی وجود ندارد عملاً اتصال در برابر نیروی فشاری محاسبه شده نیز مقاوم خواهد بود. در این مورد اگر اجرای اتصال مطابق با شکل 10-3-8 انجام شده باشد، (مهاربند به فاصله 2t قبل از قطر ورق اتصال قطع شده باشد) لازم است که ضوابط خاص نشریه 264 در طراحی ورقهای بادبندی و کمانش ورق بادبندی در نیمه ای از ورق که بین قطر ورق و تیر و ستون قرار دارد هم در نظر گرفته شود. در این حالت ضخامت ورق بادبندی به میزان قابل ملاحظه ای افزایش می یابد. برای کاهش ضخامت ورق میتوان آن را با جوش ورقهای سخت کننده عمود بر صفحه ورق بادبندی در ناحیه بین تیر و ستون و قطر ورق بادبندی (و ترجیحاً به موازات و راستای عضو مهاربند) تقویت نمود.

با سلام .
در خصوص بند (بند 10-3-9-2-3-3) و موارد مشابه که می فرماید : حداکثر نیرویی که بر اساس تحلیل سازه، سیستم باربر جانبی میتواند به مهاربند منتقل نماید ، نمونه های مشابهی در گذشته نیز وجود داشته است . به خاطر دارم که در کلاس مهندسی زلزله استاد سروقد مقدم همین مطلب رو پرسیدم و پاسخ حداکثر نیرویی که سیستم به مهاربند در تحلیل غیر خطی سازه منتقل می کند بود . و همانطور که بهتر می دانید با روش های معمول و به سادگی این موضوع قابل محاسبه نیست و همان بهتر که ارائه اش نمی کردند .